Blondie (Βιογραφία)

Οι Blondie ξεκίνησαν την καριέρα τους το 1974 από τη Νέα Υόρκη. Η ιδέα της δημιουργίας τους ήταν του κιθαρίστα Chris Stein. Η αρχική τους σύνθεση ήταν: Chris Stein (κιθάρα), Jimmy Destri, (πλήκτρα), Clem Burke (ντραμς), Frank Infante (κιθάρα), Nigel Harrison (μπάσο) και Debbie Harry (φωνητικά).

Ξεκίνησαν τις ζωντανές εμφανίσεις τους στο club CBGBs και το είδος της μουσικής τους ήταν ένας συνδυασμός από punk, new wave και mainstream pop.

 Εκαναν το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία με το άλμπουμ που είχε τίτλο το όνομά τους, ηχογραφήθηκε το 1976 κάτω από την ετικέτα της Private Stock Records και κυκλοφόρησε στα δισκοπωλεία μέσα στο 1977. Το άλμπουμ πήρε πολύ καλές κριτικές. Το μουσικό τους ύφος ήταν κάτι ανάμεσα σε Ramones και Ronettes. Το πανκ ήταν το στοιχείο που κυριάρχησε όχι μόνο στο πρώτο τους άλμπουμ αλλά και στις επόμενες δισκογραφικές τους δουλειές. Οι Blondie εμφανίστηκαν ως support group στις περιοδείες του Iggy Pop και του David Bowie.

 Το καλοκαίρι του 1977 κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους "Plastic Letters". Συνέχισαν τις περιοδείες τους με συναυλίες αυτή τη φορά σε Ευρώπη και Ασία. Το Μάρτιο του 1978 το single τους "Denis" πήγε στο Νο 1 της Αγγλίας. Ηταν η πρώτη φορά που οι Blondie σκαρφάλωναν στην κορυφή. Το καλοκαίρι του 1978 κυκλοφόρησαν την τρίτη δισκογραφική τους δουλειά "Parallel Lines" από την οποία ξεχώρισαν δύο singles: Το Νο 2 "Picture This" και το δεύτερο Νο 1 τους "Hanging on the Telephone". Το άλμπουμ πούλησε περισσότερα από 20 εκατομμύρια αντίτυπα.

 Προς το τέλος του 1978 η τραγουδίστρια των Blondie, Debbie Harry, έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο και συγκεκριμένα στην ταινία "Union City". Το 1979 βρήκε τους Blondie να ανεβάζουν το πρώτο τους Νο 1 στους πίνακες επιτυχιών της Αμερικής. Το κομμάτι ήταν το "Heart of Glass", με πωλήσεις που ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα στην βρετανική αγορά. Από το "Parallel Lines" ξεχώρισε ένα ακόμη single, τέταρτο κατά σειρά. Ηταν το "Sunday Girl" ένα ακόμη Νο 1 στα charts της Μ. Βρετανίας.

 Τον Σεπτέμβρη του 1979 οι Blondie είχαν έτοιμο το τέταρτο άλμπουμ τους "Eat to the Beat". Μέχρι το τέλος της ίδιας χρονιάς, είχαν καταφέρει να αποκτήσουν κι άλλο single στο Νο 1 της Μ. Βρετανίας. Το "Dreaming" ήταν το τέταρτο Νο 1 στους πίνακες επιτυχιών της Αγγλίας. Τον Φεβρουάριο του 1980 ξανανέβηκαν στην κορυφή των βρετανικών charts αυτή τη φορά με το "Atomic", ενώ δύο μήνες αργότερα άγγιξαν την κορυφή των επιτυχιών της Αμερικής με το "Call Me" που ακουγόταν στην ταινία "American Gigolo". To άλμπουμ τους "Eat To The Beat" έγινε πλατινένιο.

 Η πέμπτη δισκογραφική τους δουλειά είχε τον τίτλο "Autoamerican" και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1981. Το τραγούδι "The Tide is High" πήγε στο Νο 1 της Αγγλίας. Η Debbie Harry εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό "Muppet Show" και στο διάσημο σόου "Solid Gold" παραλαμβάνοντας πλατινένιους δίσκους για τα δύο άλμπουμ τους "Eat The Beat" και "Autoamerican".

Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς η Debbie Harry ξεκίνησε και σόλο καριέρα ηχογραφώντας το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ "Koo Koo", σε παραγωγή Nile Rodgers και Bernard Edwards (από τους Chic).

 Από το 1976 μέχρι το 1982 οι Blondie κυκλοφόρησαν έξι albums. Από αυτά το πιο επιτυχημένο ήταν το "Parallel Lines" από το 1978. Πολλοί κριτικοί το χαρακτήρισαν το καλύτερο ροκ άλμπουμ όλων των εποχών. Ωστόσο, οι Blondie γνώρισαν επιτυχία με τραγούδια που κυκλοφόρησαν και στις αρχές της δεκαετίας του '80. Αξίζει να θυμηθεί κανείς το εμπνευσμένο από τη reggae "The Tide Is High" ή το soul-rap "Rapture", ακόμα και το disco "Heart of Glass" ή το "Call Me" . Μέχρι το 1980 οι Blondie ηχογραφούσαν κάτω από την ετικέτα της Chrysalis, όμως διαφωνίες που προέκυψαν τόσο με τον μάνατζερ του συγκροτήματος, όσο και με τη δισκογραφική εταιρία, οδήγησαν τους Blondie στη διάλυση. Η αφορμή δόθηκε με το "Hunter" και τις απογοητευτικές πωλήσεις που σημείωσε. Ωστόσο το single "Island of Lost Souls" γνώρισε επιτυχία στην Αμερική και ουσιαστικά ήταν η τελευταία μεγάλη επιτυχία των Blondie στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

 Το 1982 οι Blondie πήραν την οριστική απόφαση να διαλυθούν και καθένα από τα μέλη του να ακολουθήσει το δρόμο του. Η Debbie Harry που ήταν και η πιο διαλλακτική, ακολούθησε σόλο καριέρα. Ενώ ήταν ακόμα στους Blondie ηχογράφησε το "Koo Koo" (1981) και αργότερα άλλα τρία ακόμα albums ("Rockbird"-1986, "Def, Dumb and Blonde"-1989 και "Debravation"- 1993). Μερικά από τα σόλο τραγούδια της γνώρισαν επιτυχία κυρίως στη Μ. Βρετανία. Θυμηθείτε το "French Kissing in the USA" και το "I Want That Man" από τη δεκαετία του '80. Η Harry ασχολήθηκε παράλληλα με τον κινηματογράφο, το θέατρο, την τηλεόραση και το modeling. Το 1990 συμμετείχε στο jazz group, Jazz Passengers, κάνοντας φωνητικά στο άλμπουμ τους "Individually Twisted".

 Το άλλο βασικό μέλος των Blondie, o κιθαρίστας Chris Stein, ασχολήθηκε με διάφορες παραγωγές σε διάφορα Νεοϋορκέζικα συγκροτήματα. Όμως οι Blondie ποτέ δεν έφυγαν από το μυαλό του. Στα μέσα της δεκαετίας του '90, ο Stein άρχισε να σκέπτεται πολύ σοβαρά την επανένωσή τους. Η Debbie Harry όπως και τα περισσότερα μέλη του συγκροτήματος ήταν σύμφωνοι. Οι μόνοι που δεν ξαναμπήκαν στους Blondie ήταν ο Frank Infante και ο Nigel Harrison ο οποίοι αντικαταστάθηκαν από τον μπασίστα Leigh Foxx και τον κιθαρίστα Paul Carbonara.

 Οι Blondie ενώθηκαν ξανά το 1998 και το γιόρτασαν το Φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς με την επιτυχημένη τους περιοδεία στην Ευρώπη. Το 1999 ήταν μια σημαντική χρονιά. Το πολύ-αναμενόμενο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε κάτω από την ετικέτα μιας μικρής δισκογραφικής εταιρίας του Los Angeles, Beyond Records, με την οποία είχαν υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο αφήνοντας πίσω τις καλές και τις κακές στιγμές της Chrysalis . Την παραγωγή ανέλαβε αυτή τη φορά ο Craig Leon ο οποίος είχε συνεργαστεί ξανά με τους Blondie πριν από αρκετά χρόνια στο πρώτο τους άλμπουμ. Το "No Exit" αποτέλεσε την μεγάλη έκπληξη για τους φαν του συγκροτήματος και κυκλοφόρησε το χειμώνα του 1999 σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες. Το single που ξεχώρισε ήταν το "Maria" και γνώρισε τεράστια επιτυχία στη Μ. Βρετανία. Αξίζει να σημειωθεί ότι μπήκε κατευθείαν στο Νο 1 της Μ. Βρετανίας και αποτέλεσε το 6ο Νο 1 των Blondie στα Βρετανικά charts. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το single δεν είχε την ίδια αποδοχή, το άλμπουμ όμως τα πήγε αρκετά καλά (μπήκε κατευθείαν στο Νο 18 του Billboard Top200 και έμεινε μέσα στα 100 πρώτα albums για εννέα εβδομάδες). Οι παγκόσμιες πωλήσεις του cd ξεπέρασαν μέσα σε ένα μήνα από την κυκλοφορία του το ένα εκατομμύριο αντίτυπα και έγινε χρυσό στις Η.Π.Α. Στις 23 Νοεμβρίου του 1999 κυκλοφόρησαν ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ με αποσπάσματα από την περιοδεία τους στην Ευρώπη.

 Παρά τα χρόνια που ήταν χώρια, οι Blondie δεν έχασαν τη συνοχή τους. Ηταν σαν μην είχαν διαλυθεί ποτέ. Το συγκρότημα διατήρησε την ικανότητά του να δημιουργεί pop/punk τραγούδια, εύκολα και ταυτόχρονα διαχρονικά. Με την ίδια άνεση, "πάντρεψαν" για μια ακόμα φορά διαφορετικά μουσικά είδη δημιουργώντας τραγούδια όπως μόνο εκείνοι ξέρουν.

 Από τον Αύγουστο του 2003 ξεκίνησαν περιοδεία στην Αυστραλία και την Ιαπωνία, την πρώτη από το 1978, ενώ τον Σεπτέμβρη κυκλοφορούν σε Ευρώπη και Αμερική τη νέα τους δισκογραφική δουλειά "The Curse Of Blondie" . Προπομπός είναι το single "Good Boys" που κυκλοφορεί μια εβδομάδα νωρίτερα από την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ.