Deep Purple (Βιογραφία)

Στα τέλη της δεκαετίας του 60 και συγκεκριμένα το 1968, δημιουργήθηκε ένα συγκρότημα, όπου έμελε να αλλάξει την ιστορία της μουσικής. Μα αυτό δεν είναι το εκπληκτικό με αυτό το συγκρότημα.

Το σπουδαιότερο είναι ότι μαζί τους δημιούργησαν ένα νέο είδος μουσικής χωρίς να το θέλουν. Το είδος της μουσικής ήταν η classic metal όπως μάλιστα ονομάστηκε αργότερα. Το γκρουπ είχε πέντε μέλη καθόλη την πορεία του και όλα ήταν από την Αγγλία.

Το 1968 έγραψαν τον πρώτο τους δίσκο «Shades of Deep Purple» όπου έφτασε μέχρι το νούμερο 24 στην Αμερική, και μετά από αυτόν ακολούθησαν άλλα δυο μέχρι το 1969. Μέχρι εκείνη την στιγμή, απλά είχαν πετύχει ως γκρουπ αλλά κάτι τους έλειπε. Αυτό που τους έλειπε και ήθελαν , ήταν να γίνουν αστέρες της ροκ. Έτσι το γκρουπ αποφάσισε την αναδιάρθρωση των μελών του. Οι αλλαγές έγιναν στα φωνητικά και στο μπάσο. Τα μέλη πλέον όπου και θα χαρακτήριζαν το γκρουπ, έφεραν τα ονόματα:

Ian Gillan………………………………….....(vocals) UK

Roger Glover………………………………… (bass) UK

Ian Paice……………………………………….(drums) UK

John Lord……………………………………. .(Keyboards piano) UK

Richie Blackmore………………………… .(Guitar) UK

Πρώτη κυκλοφορία του ανανεωμένου συγκροτήματος ήταν το Δεκέμβριο του 1969, το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ «Concerto for Group and Orchestra». Η εν λόγω ηχογράφηση έγινε στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολτου Λονδίνου σε συνεργασία με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και γνώρισε μία πρώτη επιτυχία στα βρετανικά τσαρτς.

Το 1970 έβγαλαν το πρώτο τους άλμπουμ, με ονομασία, «Deep Purple in Rock». Εκεί έδειξαν έδειξαν πραγματικά την αξία τους και του τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Με αυτό το άλμπουμ ξεχώρισαν παγκοσμίως και έθεσαν γερά την δική τους σφραγίδα, καθώς και το πώς πλέον θα παίζεται η ροκ. Μια καινούργια γενιά είχε γεννηθεί καθώς και πολλά άλλα συγκροτήματα έτρεξαν να υιοθετήσουν αυτό τον τρόπο παιξίματος. Μερικά μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία. Αξιοσημείωτο δε είναι το γεγονός ότι στα πρώτα άλμπουμ τους (μέχρι το machnie head), τα ηχογραφούσαν, μέσα σε ένα παλιό φορτηγό, το οποίο το είχαν μετατρέψει σε στούντιο.

Μέχρι και το 1973 έβγαλαν άλλους τρεις δίσκους, «fireball» , «Machine head» , «How do we think we are». Στο δεύτερο κατά σειρά δίσκο έγραψαν το τραγούδι, Smoke On the Water. Αυτό το τραγούδι τους έκανε γνωστούς παγκοσμίως. Οι επιτυχίες μέσα στους δίσκους τους, έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους από όλων τον κόσμο να αγοράσουν τα άλμπουμ. Πλέον ήταν θρύλοι. Οι συναυλίες σε όλων των κόσμο ήταν γεγονός, ενώ μερικές από αυτές έμειναν στην ιστορία, όπως η συναυλία στην Ιαπωνία «Made in Japan» όπου ηχογραφήθηκε ζωντανά, και η συναυλία στην Ευρώπη, «Made in Europe», που επίσης ηχογραφήθηκε.

Το 1974, από το γκρουπ αποχώρησαν ο Ian Gillan και ο Roger Glover και στην θέση τους μπήκαν οι David Coverdale και Glenn Hankes αντίστοιχα, όπου έγραψαν τρεις δίσκους ανεπανάληπτους. Κατά σειρά, το 1974, «Burn» και «StormBringer» και το 1975 «Come Taste The Band».

Η συναυλία που έδωσαν στην Καλιφόρνια Αμερικής το 1974, έμεινε επίσης στην Ιστορία με θεατές πάνω από 200000!!!

Ο τρόπος παιξίματος και των πέντε επάνω στην σκηνή ήταν το κάτι άλλο. Δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια το πάθος που έβγαζαν και την ήρεμη ένταση με την οποία έπαιζαν . Η ποιότητα δε της μουσικής ήταν ανεπανάληπτη , ένα εξαιρετικό δέσιμο, μια πανδαισία ακουσμάτων, χωρίς παραφωνίες και τέλειο συγχρονισμό.

 Το ότι ήταν πολύ μεγάλοι μουσικοί το απεδείκνυαν σε κάθε ζωντανή τους εμφάνιση. Κάθε τραγούδι το άλλαζαν στα live, με διαφορετικό παίξιμο ώστε ο θεατής ποτέ να μην βαρεθεί. Πραγματικά ευφυέστατο , κάτι που το υιοθέτησαν και άλλα μεγάλα συγκροτήματα, όπως οι Rainbow και οι Led Zeppelin. Το 1976 το συγκρότημα χάθηκε. Τα μέλη χωρίστηκαν είτε σε σόλο καριέρα, είτε σε άλλα γκρουπ. Δυο από αυτά τα γκρουπ ήταν, οι PaiceAshton&Lord και οι Rainbow. Στο δεύτερο συγκρότημα πήγε ο κιθαρίστας Richie Blackmore.

Γενικότερα, υπήρχε ένα πρόβλημα με τον κιθαρίστα στην μπάντα (Richie Blackmore). Ο Richie ήταν καταπληκτικός στο παίξιμό του, αλλά είχε περίεργο και λίγο ασταθή χαρακτήρα. Ήταν αλκοολικός και δημιουργούσε πρόβλημα στην μπάντα καθώς ήθελε να τυγχάνει πρώτης προβολής.

Το 1984 , το γκρουπ ξανά εμφανίστηκε στην αρχική του σύνθεση με τα μέλη του 1970. Η επανασύνδεση έφερε πολύ γρήγορα καινούργια άλμπουμ. Το πρώτο ήταν την ίδια κιόλας χρονιά με τίτλο, «Perfect Strangers». Το ομώνυμο τραγούδι δε έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία, συνδυασμένη και με την μεγάλη αποχή του συγκροτήματος, από το 1976. Το 1987, το συγκρότημα ξάνα χτύπησε με ένα ακόμη πολύ καλό άλμπουμ, με τίτλο, «The House of blue light». Από εκεί και ύστερα το 1990 έβγαλαν ένα ακόμη δίσκο «Slaves & Masters», με όχι και τόσο μεγάλη αγοραστική επιτυχία, αν και τα τραγούδια είχαν μεγάλη ποιότητα. Ακολούθησαν μεγάλες συναυλίες όλη την δεκαετία 90 με κορυφή θα λέγαμε αυτήν που ηχογραφήθηκε κιόλας, με τίτλο, « The battle Rage on».

Σημαντική Αποχώρηση Και Νέα Μέλη

Το 1975 αποχωρεί από το συγκρότημα το ιδρυτικό μέλος και ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες όλων των εποχών, ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Τόμι Μπολίν. Με την τελευταία αυτή προσθήκη, οι Deep Purple πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν μόλις ένα δίσκο, τον "Come Taste the Band" τον Οκτώβριο του 1975 (#19 στη Βρετανία και #43 στις Η.Π.Α.).

Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1976, ενώ λίγους μήνες αργότερα βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ο Τόμι Μπολίν. Μέχρι την επανένωση τους το 1984, τα μέλη του συγκροτήματος δημιούργησαν άλλα επιτυχημένα και μη συγκροτήματα. Ο Ίαν Γκίλαν δημιούργησε τους "Γκίλαν" ενώ το 1983 τραγούδησε για το άλμπουμ "Born Again" των Μπλακ Σάμπαθ.

Ο Ρίτσι Μπλάκμορ δημιούργησε τους Rainbow με τους Ρόνι Τζέιμς Ντίο, Κόζι Πάουελ και Ντου Έρεϊ (αργότερα μέλος των Deep Purple) ηχογραφώντας κάποια ιστορικά άλμπουμ όπως το "Rising" του 1976 και το "Long Live Rock 'n' Roll" του 1977. Οι υπόλοιποι συμμετείχαν σε διάφορα γκρουπ όπως οι "Whitesnake", "Rainbow", "Gillan", "Paice, Ashton & Lord" και "Gary Moore".

Από το 1976 ως το 1984, κυκλοφόρησαν διάφορες ζωντανές ηχογραφήσεις παλιότερων συναυλιών του συγκροτήματος αλλά και επιτυχημένες συλλογές, όπως το "Deepest Purple" του 1980 που ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτς και είναι πλέον πλατινένιο στις Η.Π.Α..